Δίκαια αιτήματα, όλα τα άλλα λάθος!

Με μεγάλη δυσαρέσκεια παρακολουθώ τις εξελίξεις γύρω από τον αγώνα των αγροτών, ο οποίος έχει ουσιαστικά παραλύσει τη χώρα. Δεν θα σταθώ στα στελέχη που οργανώνουν τα μπλόκα ούτε στους αγροτοσυνδικαλιστές· θέλω να μπω κατευθείαν στον πυρήνα του συλλογισμού μου.

Οι επαναστάσεις και οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές δεν γίνονται από μεμονωμένες ομάδες. Γίνονται όταν υπάρχει συλλογική συμμετοχή από όλα τα κοινωνικά και οικονομικά στρώματα μιας χώρας. Θα αναφέρω ως παράδειγμα τη γειτονική Βουλγαρία, όπου πριν λίγες μέρες η κυβέρνηση ανατράπηκε επειδή επιχείρησε να περάσει αντιλαϊκά μέτρα  και αυτό συνέβη επειδή ο λαός κινητοποιήθηκε συνολικά.

Στη δική μας περίπτωση, τα περισσότερα αιτήματα των αγροτών είναι πράγματι δίκαια. Όμως υπάρχουν δύο τρόποι να τα διεκδικήσεις: ο ένας είναι ο διάλογος, ο πιο συνηθισμένος, και ο άλλος είναι η εξέγερση, ο πιο ακραίος. Αν θέλεις να μιλήσεις για εξέγερση, πρέπει πρώτα να έχεις τον λαό μαζί σου. Να κατέβουν όλοι στους δρόμους και στις πλατείες. Να υπάρχει μαζικότητα.

Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε χιλιάδες τρακτέρ να μπαίνουν αντιδημοκρατικά στις εθνικές οδούς και να διακόπτουν την κυκλοφορία. Και αναρωτιέμαι: πού ακριβώς βρίσκεται η “εξέγερση”;

Πρώτα απ’ όλα, όταν παρκάρεις τρακτέρ αξίας δύο διαμερισμάτων στη μέση του δρόμου, προκαλείς το κοινό αίσθημα. Ο κόσμος αγριεύει. Σου λέει: «Εγώ δεν θα αποκτήσω ποτέ τέτοια περιουσιακά στοιχεία». Αν θέλεις να στήσεις σκηνικό λαϊκής αντίστασης, βάλε τουλάχιστον τα μικρά τρακτεράκια που έχετε για κηπουρική ή τα παλιά των παππούδων. Επανάσταση με τρακτέρ ακριβής μάρκας δεν ταιριάζει.

Έπειτα, ενώ τα τρακτέρ στους δρόμους παρκαρισμένα είναι χιλιάδες, οι αγρότες που βρίσκονται πραγματικά στα μπλόκα είναι μετρημένοι στα δάχτυλα. Για ποια εξέγερση μιλάμε; Το ότι παρκάρεις το πολυτελές τρακτέρ σου στην εθνική και φεύγεις τριήμερο στο Μιλάνο ή στην καλύτερη περίπτωση κάθεσαι στο καφενείο δεν συνιστά αγώνα. Και στα μπλόκα; Σιωπή.

Και κάτι ακόμη: αν θέλεις να πιέσεις πραγματικά την εξουσία, αποκλείεις σημεία πολιτικού ενδιαφέροντος. Έξω από το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. Έξω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Έξω από τα γραφεία βουλευτών. Εκεί ασκείς πίεση. Εκεί δημιουργείς πολιτικό κόστος.

Και κάτι σχετικό με το χρονικό σημείο όπου πάντα στην Ελλάδα γίνονται οι απεργίες – επαναστάσεις των αγροτών, το χειμώνα όπου εκ των πραγμάτων και εκ της φύσεως σταματάνε οι εργασίες οι αγροτικές σε μεγάλο βαθμό τότε είναι τεράστιο επικοινωνιακό σφάλμα να κάνεις την επανάσταση σου διότι δεν είναι πλέον επανάσταση! Αλα καρτ και κατά παραγγελία επαναστάσεις δεν υπάρχουν! Με άλλο μάτι θα έβλεπε τον δίκαιο αγώνα σου ( σχετικά πάντα με τα αιτηματά σου φίλε αγρότη ) η κοινωνία! “άφησαν τις δουλειές τους για τον αγώνα τους” θα έλεγε ο λαός και κύματα συμπαράστασης θα πλημύριζε ολόκληρη την Ελλάδα.

Το να παρκάρεις πανάκριβα τρακτέρ στην εθνική οδό και να ταλαιπωρείς ολόκληρη την κοινωνία δεν είναι επανάσταση. Είναι λάθος στρατηγική, λάθος στόχευση και λάθος εικόνα προς τον λαό που υποτίθεται ότι θέλεις να έχεις στο πλευρό σου.