Μέρες σαν τηγανητές πατάτες..

Υπάρχουν συνθήματα που δεν γράφονται για να προκαλέσουν· γράφονται γιατί κάποιος, για μια στιγμή, ένιωσε την ανάγκη να αφήσει ένα ίχνος αλήθειας πάνω σε έναν τοίχο. Το «να ’ναι οι μέρες μας γαμάτες σαν τηγανητές πατάτες» μοιάζει με χαμόγελο που κρύβει μια μικρή, γλυκιά μελαγχολία. Ένα παιχνίδι ανάμεσα στο χιούμορ και στην ανάγκη για κάτι απλό, ζεστό, καθησυχαστικό.

Οι τηγανητές πατάτες είναι το πιο άμεσο comfort food, φτηνό, γνώριμο, παιδικό. Δεν χρειάζεται πολλά για να σε παρηγορήσει. Έτσι και η ευτυχία που ζητά το σύνθημα  όχι μεγάλες υποσχέσεις, όχι ουτοπίες. Μόνο λίγες στιγμές που να μοιάζουν με κάτι που σε κάνει να νιώθεις ότι η ζωή μπορεί να είναι πιο ανάλαφρη απ’ όσο δείχνει.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δροσερή ατάκα, υπάρχει μια σκιά. Γιατί όταν εύχεσαι οι μέρες σου να είναι «σαν τηγανητές πατάτες», παραδέχεσαι ότι δεν είναι. Ότι κάτι λείπει. Ότι η καθημερινότητα έχει χάσει τη γεύση της. Το σύνθημα γίνεται έτσι μια μικρή εξομολόγηση, μια ανάγκη για απλότητα, για χαρά χωρίς προϋποθέσεις, για μια ζωή που να μη χρειάζεται υπερβολές για να είναι καλή  μόνο λίγη ζεστασιά, λίγη γεύση, λίγη ανεμελιά.