Νέοι κανόνες στις εστίες του ΑΠΘ: αναγκαία τάξη ή υπέρβαση εξουσίας;

Η διαμαρτυρία των φοιτητών του ΑΠΘ για το νέο συμφωνητικό των εστιών άνοιξε μια συζήτηση που δεν αφορά μόνο το πανεπιστήμιο. Το κείμενο που καλούνται να υπογράψουν προβλέπει ότι ο φοιτητής πρέπει να παραδίδει το δωμάτιο όπως το παρέλαβε, να μην φιλοξενεί μη φοιτητές, να ευθύνεται για ζημιές τρίτων και να δέχεται ελέγχους «ανά πάσα στιγμή». Προβλέπεται ακόμη και βιντεοσκόπηση του δωματίου κατά την παράδοση. Όσοι δεν συμφωνήσουν, καλούνται να παραδώσουν τα κλειδιά μέσα στον Ιούλιο.

Οι φοιτητές θεωρούν ότι οι όροι αυτοί παραβιάζουν την ιδιωτικότητά τους και ότι η διοίκηση αντιμετωπίζει τον προσωπικό τους χώρο σαν χώρο επιτήρησης. Η πλήρης απαγόρευση φιλοξενίας και η δυνατότητα ελέγχου χωρίς σαφή όρια είναι τα σημεία που προκαλούν τη μεγαλύτερη ένταση.

Αξίζει όμως να ξεχωρίσουμε τα αυτονόητα από τα υπερβολικά. Σε όλες τις χώρες υπάρχουν κανόνες για τις εστίες: καθαριότητα, ευθύνη για ζημιές, σεβασμός του χώρου. Αυτά δεν αμφισβητούνται. Εκεί που το ελληνικό συμφωνητικό ξεφεύγει είναι στην απόλυτη απαγόρευση φιλοξενίας, στη βιντεοσκόπηση και στους ανεξέλεγκτους ελέγχους. Αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν διεθνή νόρμα και συχνά θα απαιτούσαν αυστηρό νομικό πλαίσιο.

Το ΑΠΘ προσπαθεί να βάλει τάξη σε έναν χώρο που πράγματι έχει προβλήματα. Οι φοιτητές, όμως, βλέπουν ένα κείμενο που δεν συντάχθηκε με τη συμμετοχή τους και που τους αντιμετωπίζει περισσότερο ως ύποπτους παρά ως νέους ανθρώπους που δικαιούνται έναν αξιοπρεπή χώρο διαβίωσης. Η σύγκρουση δεν αφορά το αν χρειάζονται κανόνες, αλλά το πώς εφαρμόζονται και αν σέβονται την προσωπική ζωή.

Το αυτονόητο  ότι ο φοιτητής πρέπει να προσέχει το δωμάτιο δεν αμφισβητείται. Αυτό που αμφισβητείται είναι η υπέρβαση του μέτρου. Κι εκεί βρίσκεται η ουσία της αντιπαράθεσης.