«Ντροπή: Αυτό δεν είναι η Θεσσαλονίκη που ξέρουμε και τιμάμε»

Ντροπή. Αυτή είναι η μόνη λέξη που ταιριάζει. Γιατί η εικόνα που είδαμε δεν μας αντιπροσωπεύει. Δεν είναι η Θεσσαλονίκη των αξιών, της αξιοπρέπειας, του σεβασμού. Δεν είναι η πόλη που ξέρει να τιμά, να στέκεται όρθια και να δείχνει χαρακτήρα.

Ο βανδαλισμός ενός μνημείου δεν είναι «πράξη αντίστασης». Δεν είναι «μήνυμα». Δεν είναι καν αυθόρμητη πράξη θυμού. Είναι χτύπημα σε όλους μας, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις, κόμματα ή ιδεολογίες. Γιατί ένα μνημείο δεν είναι απλώς ένα άψυχο αντικείμενο. Είναι σύμβολο μνήμης. Είναι φόρος τιμής. Είναι υπενθύμιση μιας θυσίας.

Μια μάνα έκλαψε μια φορά. Και το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε ως κοινωνία είναι να μην την κάνουμε να ξανακλάψει. Όταν κάποιος βανδαλίζει ένα μνημείο, δεν προσβάλλει την εξουσία. Προσβάλλει την ίδια την πόλη του. Την ιστορία της. Την αξιοπρέπειά της. Τον ίδιο του τον εαυτό.

Αν κάποιος πίστεψε ότι με το να καταστρέψει ένα μνημείο «έκανε κάτι σημαντικό», τότε το μόνο που απέδειξε είναι πόσο λάθος μεγάλωσε, πόσο λάθος έμαθε τι σημαίνει σεβασμός, τι σημαίνει κοινωνία, τι σημαίνει άνθρωπος.

Η Θεσσαλονίκη δεν είναι αυτή η εικόνα. Και δεν θα την αφήσουμε να γίνει.